Ένα ποίημα του Κώστα Καρυωτάκη για την Αγάπη

«Κι ήμουν στο σκοτάδι. Κι ήμουν το σκοτάδι. Και με είδε μια αχτίδα...»
ΚΛΑΣΙΚΕΣ
866 προβολές
 

Συντακτική Ομάδα ΜΑΡ 21. 2017
από Συντακτική Ομάδα



Κι ήμουν στο σκοτάδι. Κι ήμουν το σκοτάδι.
Και με είδε μια αχτίδα


Δροσούλα το ιλαρό το πρόσωπό της
κι εγώ ήμουν το κατάξερο ασφοδίλι.
Πώς μ’ έσεισε το ξύπνημα μιας νιότης,
πώς εγελάσαν τα πικρά μου χείλη!

Σάμπως τα μάτια της να μου είπαν ότι
δεν είμαι πλέον ο ναυαγός κι ο μόνος,
κι ελύγισα σαν από τρυφερότη,
εγώ που μ’ είχε πέτρα κάνει ο πόνος. 


Πηγή: Κ.Γ. Καρυωτάκης, Ποιήματα σε Εισαγωγή Έλλης Αλεξίου
Από την ενότητα '' Ο Πόνος του Ανθρώπου και των Πραγμάτων (1919)
Like:
9
Σχόλιο(α)
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΚΛΑΣΙΚΕΣ
6 σκέψεις του Σίγκμουντ Φρόυντ
6 σκέψεις του Σίγκμουντ Φρόυντ
ΜΑΙ 06. 2017
694
Το μόνο που έχει σημασία είναι η αγάπη και η εργασία
Ο σκοπός της ζωής είναι η εξέλιξη του εαυτού μας
Ο σκοπός της ζωής είναι η εξέλιξη του εαυτού μας
ΝΟΕ 30. 2016
3237
Απόσπασμα από το βιβλίο του Όσκαρ Ουάιλντ "Το Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι"
H ελιά και ο ποιητής
H ελιά και ο ποιητής
ΟΚΤ 30. 2016
1926
Ένα ποίημα του Νικηφόρου Βρεττάκου εμπνευσμένο από την ελιά
Ο ελαιώνας της νύχτας
Ο ελαιώνας της νύχτας
ΦΕΒ 06. 2017
1314
Περνάμε πάλι τον ελαιώνα της νύχτας
ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ
comments powered by Disqus