Ένα ποίημα του Κώστα Καρυωτάκη για την Αγάπη

«Κι ήμουν στο σκοτάδι. Κι ήμουν το σκοτάδι. Και με είδε μια αχτίδα...»
ΚΛΑΣΙΚΕΣ
1782 προβολές
 

Συντακτική Ομάδα ΜΑΡ 21. 2017
από Συντακτική Ομάδα



Κι ήμουν στο σκοτάδι. Κι ήμουν το σκοτάδι.
Και με είδε μια αχτίδα


Δροσούλα το ιλαρό το πρόσωπό της
κι εγώ ήμουν το κατάξερο ασφοδίλι.
Πώς μ’ έσεισε το ξύπνημα μιας νιότης,
πώς εγελάσαν τα πικρά μου χείλη!

Σάμπως τα μάτια της να μου είπαν ότι
δεν είμαι πλέον ο ναυαγός κι ο μόνος,
κι ελύγισα σαν από τρυφερότη,
εγώ που μ’ είχε πέτρα κάνει ο πόνος. 


Πηγή: Κ.Γ. Καρυωτάκης, Ποιήματα σε Εισαγωγή Έλλης Αλεξίου
Από την ενότητα '' Ο Πόνος του Ανθρώπου και των Πραγμάτων (1919)
Like:
11
Σχόλιο(α)
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΚΛΑΣΙΚΕΣ
10 σκέψεις του Καρλ Μαρξ
10 σκέψεις του Καρλ Μαρξ
ΜΑΡ 14. 2017
2295
O «προφήτης- φιλόσοφος» που επηρέασε την οικονομική και πολιτική σκέψη της ανθρωπότητας
Δέκα σκέψεις του Federico Garcia Lorca
Δέκα σκέψεις του Federico Garcia Lorca
ΙΟΥΝ 05. 2017
3481
«Το πιο φοβερό συναίσθημα είναι η αίσθηση ότι έχει χαθεί η ελπίδα»
Ο μαγικός σπάγκος
Ο μαγικός σπάγκος
ΙΟΥΛ 07. 2016
1739
Mια αλληγορική αφήγηση του Μίκη
Ένα παιδί μετράει τ’  άστρα
Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα
ΙΑΝ 22. 2017
1881
Για κάποια παιδιά ο δρόμος στα γράμματα είναι πολύ πιο ακριβός
ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ
comments powered by Disqus