Ένα ποίημα του Κώστα Καρυωτάκη για την Αγάπη

«Κι ήμουν στο σκοτάδι. Κι ήμουν το σκοτάδι. Και με είδε μια αχτίδα...»
ΚΛΑΣΙΚΕΣ
1530 προβολές
 

Συντακτική Ομάδα ΜΑΡ 21. 2017
από Συντακτική Ομάδα



Κι ήμουν στο σκοτάδι. Κι ήμουν το σκοτάδι.
Και με είδε μια αχτίδα


Δροσούλα το ιλαρό το πρόσωπό της
κι εγώ ήμουν το κατάξερο ασφοδίλι.
Πώς μ’ έσεισε το ξύπνημα μιας νιότης,
πώς εγελάσαν τα πικρά μου χείλη!

Σάμπως τα μάτια της να μου είπαν ότι
δεν είμαι πλέον ο ναυαγός κι ο μόνος,
κι ελύγισα σαν από τρυφερότη,
εγώ που μ’ είχε πέτρα κάνει ο πόνος. 


Πηγή: Κ.Γ. Καρυωτάκης, Ποιήματα σε Εισαγωγή Έλλης Αλεξίου
Από την ενότητα '' Ο Πόνος του Ανθρώπου και των Πραγμάτων (1919)
Like:
11
Σχόλιο(α)
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΚΛΑΣΙΚΕΣ
«Ο Χριστός συνεχίζει πάντα να σταυρώνεται»
«Ο Χριστός συνεχίζει πάντα να σταυρώνεται»
ΦΕΒ 21. 2016
2004
Η Ελλάδα και ο αγώνας του ανθρώπου για μια καλύτερη ζωή, στην άγνωστη αλληλογραφία μεταξύ A. Einstein και Ν.Καζαντζάκη
Το κύκνειο άσμα του Μίκη Θεοδωράκη
Το κύκνειο άσμα του Μίκη Θεοδωράκη
ΜΑΡ 15. 2017
3270
«Έζησα γαλήνιος, βέβαιος και ευλογημένος»
Το τείχος
Το τείχος
ΣΕΠ 20. 2016
1735
Μία αφήγηση της Laurie Anderson βασισμένη στις "Όρνιθες" του Αριστοφάνη
'' Οι λέξεις, είναι γεμάτες από ηχώ, από αναμνήσεις, από σχέσεις… '' Βιρτζίνια Γουλφ
'' Οι λέξεις, είναι γεμάτες από ηχώ, από αναμνήσεις, από σχέσεις… '' Βιρτζίνια Γουλφ
ΑΠΡ 18. 2016
564
'' Ίσως αυτή να είναι πιο εντυπωσιακή ιδιαιτερότητα των λέξεων -η ανάγκη τους για αλλαγή'' Μια σπάνια ηχογράφηση της φωνής της Βρετανίδας μυθιστοριογράφου
ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ
comments powered by Disqus