H ελιά και ο ποιητής

Ένα ποίημα του Νικηφόρου Βρεττάκου εμπνευσμένο από την ελιά
ΚΛΑΣΙΚΕΣ
2064 προβολές
 

Συντακτική Ομάδα ΟΚΤ 30. 2016
από Συντακτική Ομάδα

 

Καθισμένος στην ρίζα μιας ελιάς γράφω ένα ποίημα, γράφω ένα “χαίρε” σε όλους τους παραλήπτες, σε όλο
το σύμπαν που περιέβαλε όπως ένα
πολύχρωμο, πολυετές ιμάτιο το πνεύμα μου.
Του ήλιου το φως σαν διάφανο μεταξωτό απλωμένο
στ’ασημένια κλωνάρια της σκεπάζει
τη σιωπή μου στη ρίζα της. Φίλοι παληοί,
κι ίσως κι από καταβολής κόσμου, συναντηθήκαμε,
ρυτιδωμένοι και οι δύο, παππούδες του μέλλοντος,
σέναν από τους μαλακούς λόφους της Φλωρεντίας.

Και οι δύο:
Γνωρίζουμε πόσο θαυμάσια είναι η ζωή  κι ακόμα
πως τόσο η ποίηση, όσο και το λάδι της
κατεβαίνουν στον κόσμο απο την ίδια
κοιλάδα του θεού και από την ίδια
πηγή της: την αγάπη. Και τους δύο
μας κάνει ο ήλιος σήμερα να μοιάζουμε σα να χαμογελούμε προς τη δύση. 

Κάναμε το χρέος μας


Γενάρης ’69
Από το βιβλίο
“Ελιά, 86 κείμενα για ένα δέντρο”

Like:
10
Σχόλιο(α)
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΚΛΑΣΙΚΕΣ
«Χρειάζονται πολλά τον κόσμο για να αλλάξεις»
«Χρειάζονται πολλά τον κόσμο για να αλλάξεις»
ΦΕΒ 11. 2017
3407
119 χρόνια από την γέννηση του Μπέρτολ Μπρέχτ
 '' Ό,τι δεν με σκοτώνει με κάνει πιο δυνατό ''
'' Ό,τι δεν με σκοτώνει με κάνει πιο δυνατό ''
ΑΥΓ 25. 2016
1549
11 σκέψεις του κορυφαίου φιλοσόφου Friedrich Nietzsche
Μνήμες 21ης Απριλίου 1967
Μνήμες 21ης Απριλίου 1967
ΑΠΡ 21. 2017
522
Ο Τίτος Πατρίκιος αφηγείται...
Υπόγραψε ότι δεν είσαι αυτό που είσαι
Υπόγραψε ότι δεν είσαι αυτό που είσαι
ΑΥΓ 14. 2017
1759
Δύο ιστορίες του Μάνου Κατράκη από την ζωή του όπως τις αφηγήθηκε ο ίδιος
ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ
comments powered by Disqus