Συνομιλώντας με τον Μίκη Θεοδωράκη…

'' Έτσι κι αλλιώς, … τα συμφωνημένα δύσκολα πια αποτελούν όρκο τιμής. Ιδίως στα συναπαντήματα με τους μύθους.''
ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ
1845 προβολές
 

Ειρήνη Καλαϊτζάκη ΙΟΥΝ 12. 2016
από Ειρήνη Καλαϊτζάκη
Μοιάζει τούτη η σχέση να ξεφεύγει από κάθε πλαίσιο. Να εξοστρακίζει τους τύπους και τις τυπικότητες και να θέτει νέους, δικούς της κανόνες. Αποστασιοποιείται από τον πληθυντικό της ευγένειας και της απόστασης, κύριε Θεοδωράκη αλλά και από την απόπειρα προσέγγισης του προσώπου, κύριε Μίκη. Μένει στον άνθρωπο, αγγίζει τον σύντροφο, τον φίλο, τον αδελφό, τον μουσικό,  τον άνθρωπο Μίκη. 
 
Τα πάθη, ο πόνος, ο θάνατος, ο έρωτας, η αγάπη, η ελευθερία και η σκλαβιά, οι αξίες και τα ιδανικά της πατρίδας, έγιναν μελωδίες και φώλιασαν στις ψυχές των Ελλήνων.  Ο Μίκης, δικαιωματικά, κατέλαβε την καλύτερη θέση στην καρδιά μας κερδίζοντας το μεγαλύτερο ίσως στοίχημα της ζωής του, να γίνει με τη μουσική του σύμβολο λαών. 
 
Σιωπηλή, μα με μια ακατάσχετη φλυαρία ψυχής, ανηφόρισα εκείνο το καλοκαιρινό απόβραδο του Ιούνη την καταπράσινη πλαγιά στο μικρό χωριουδάκι των Χανίων. Εκεί στο πέτρινο και απέριττο θεατράκι είχαμε δώσει ραντεβού.  Μια συνάντηση που ξέφευγε από κάθε τετριμμένο. Τι κι αν μάλωσα με τη λογική προσπαθώντας να την πείσω να σταθεί στο ύψος τής περίστασης. Η σοβαρότητα της στιγμής δεν την άγγιξε καθόλου. Καταλήξαμε σε αδιέξοδο. Έτσι κι αλλιώς, μου πρόταξε… τα συμφωνημένα δύσκολα πια αποτελούν όρκο τιμής. Ιδίως στα συναπαντήματα με τους μύθους. 
 
Δάγκωσα τα χείλη σε μια απέλπιδα προσπάθεια να πνίξω τον λυγμό. Έτσι, μου είπαν πως συμβαίνει, με τις εμβληματικές προσωπικότητες. 
Δεν είναι και λίγο να ανταμώνεις με την ιστορία που ξεδιπλώνεται μπροστά σου. Κάθε τραγούδι σου άλλωστε είναι από μόνο του μια σελίδα της ιστορίας. 
Παγιδεύτηκα και παραδόθηκα αμαχητί στις νότες που έστησαν χορό στο πεντάγραμμο του χρόνου. Μα ήταν φυσικό επακόλουθο αφού οι νότες σου είναι ένα κομμάτι μιας συγχορδίας της ψυχής μας. 
 
Κοινώνησα την Ελλάδα της «Άρνησης», της «Ξενιτειάς», των «πόθων και του πάθους».
Λιποτάκτησα, ταξιδεύοντας  στην «Όμορφη πόλη» και ξεχύθηκα σε «δρόμους παλιούς π’ αγάπησα και μίσησα».
Κοντοστάθηκε η σκέψη,  πριν η καμπάνα σημάνει μεσάνυχτα, φοβούμενη το «τέλος της αγάπης». 
Κι όταν η νοσταλγία με πολιόρκησε,  διεκδικώντας το δικό της μερίδιο  στα συναισθήματα, σήκωσα το κεφάλι ψηλά και χάθηκα με το νου στη «γειτονιά των αγγέλων».

Νύχτα δακρύων… της μνημοσύνης, της τιμής, του χρέους, της βαθειάς υπόκλισης, του μεγάλου ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΜΙΚΗ… που πέταξε σαν τους «χαρταετούς»  σου μέχρι τη Βολιβία.

Γιατί Μίκη από μόνος σου είσαι η… Ρωμιοσύνη.
Like:
12
Σχόλιο(α)
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ
Το μονοθέσιο
Το μονοθέσιο
ΣΕΠ 10. 2016
3118
Ήταν μια εποχή που η εξυπνάδα δεν ήταν συνυφασμένη με συσκευές αλλά με ανθρώπους
Η νέα φεύγει
Η νέα φεύγει
ΙΟΥΛ 11. 2017
2080
Μια ιστορία για τη φιλία και τα νεανικά όνειρα στην Ελλάδα της κρίσης
 Στα σύκα
Στα σύκα
ΙΟΥΛ 09. 2016
2007
"Ήταν να μην το πάρουνε απόφαση· χρυσούς τους είχε κάμει η γιαγιά τους όλο το καλοκαίρι, να ξεκουνηθούνε απ’ την αυλή και να πάνε στα σύκα."
Ο ύπνος του μεσημεριού
Ο ύπνος του μεσημεριού
ΑΠΡ 12. 2016
1014
''Πάει, τον χάσαμε και τον μεσημεριανό μας ύπνο, μαζί με άλλες πάμπολλες αλλοτινές μας συνήθειες, ψηφίδες ενός πολιτισμού που τείνει να εκλείψει οριστικά. Αφομοιωθήκαμε λησμονώντας τις ζωντανές αποχρώσεις του είναι μας και τη γλυκιά επίγευση των μικροπραγμάτων που μας έκαναν ξεχωριστούς''
ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ
comments powered by Disqus