Ένα ποίημα του Κώστα Καρυωτάκη για την Αγάπη

«Κι ήμουν στο σκοτάδι. Κι ήμουν το σκοτάδι. Και με είδε μια αχτίδα...»
ΚΛΑΣΙΚΕΣ
9111 προβολές
 

Συντακτική Ομάδα ΜΑΡ 21. 2017
από Συντακτική Ομάδα



Κι ήμουν στο σκοτάδι. Κι ήμουν το σκοτάδι.
Και με είδε μια αχτίδα


Δροσούλα το ιλαρό το πρόσωπό της
κι εγώ ήμουν το κατάξερο ασφοδίλι.
Πώς μ’ έσεισε το ξύπνημα μιας νιότης,
πώς εγελάσαν τα πικρά μου χείλη!

Σάμπως τα μάτια της να μου είπαν ότι
δεν είμαι πλέον ο ναυαγός κι ο μόνος,
κι ελύγισα σαν από τρυφερότη,
εγώ που μ’ είχε πέτρα κάνει ο πόνος. 


Πηγή: Κ.Γ. Καρυωτάκης, Ποιήματα σε Εισαγωγή Έλλης Αλεξίου
Από την ενότητα '' Ο Πόνος του Ανθρώπου και των Πραγμάτων (1919)
Like:
24
Σχόλιο(α)
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΚΛΑΣΙΚΕΣ
6 πραγματικότητες για τον Σουρεαλισμό
6 πραγματικότητες για τον Σουρεαλισμό
ΙΑΝ 31. 2018
4872
Ο ψυχικός αυτοματισμός στην πιο γνήσια μορφή του
Πως γεννήθηκε η φωτογραφία
Πως γεννήθηκε η φωτογραφία
ΙΑΝ 19. 2018
4250
Ο Νικηφόρος που δεν μπορούσε να ζωγραφίσει
O Tomas Kuhn και η επανάσταση της επιστήμης
O Tomas Kuhn και η επανάσταση της επιστήμης
ΜΑΙ 20. 2018
2760
Πόσο ορθολογική πρέπει να είναι η επιστήμη;
Αν...
Αν...
ΙΑΝ 23. 2018
2704
...στον εαυτό σου μπορείς να 'χεις πίστη όταν όλοι για σένα αμφιβάλλουν...
ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ
comments powered by Disqus