Ένα ποίημα του Κώστα Καρυωτάκη για την Αγάπη

«Κι ήμουν στο σκοτάδι. Κι ήμουν το σκοτάδι. Και με είδε μια αχτίδα...»
ΚΛΑΣΙΚΕΣ
4599 προβολές
 

Συντακτική Ομάδα ΜΑΡ 21. 2017
από Συντακτική Ομάδα



Κι ήμουν στο σκοτάδι. Κι ήμουν το σκοτάδι.
Και με είδε μια αχτίδα


Δροσούλα το ιλαρό το πρόσωπό της
κι εγώ ήμουν το κατάξερο ασφοδίλι.
Πώς μ’ έσεισε το ξύπνημα μιας νιότης,
πώς εγελάσαν τα πικρά μου χείλη!

Σάμπως τα μάτια της να μου είπαν ότι
δεν είμαι πλέον ο ναυαγός κι ο μόνος,
κι ελύγισα σαν από τρυφερότη,
εγώ που μ’ είχε πέτρα κάνει ο πόνος. 


Πηγή: Κ.Γ. Καρυωτάκης, Ποιήματα σε Εισαγωγή Έλλης Αλεξίου
Από την ενότητα '' Ο Πόνος του Ανθρώπου και των Πραγμάτων (1919)
Like:
16
Σχόλιο(α)
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΚΛΑΣΙΚΕΣ
«Ο Χριστός συνεχίζει πάντα να σταυρώνεται»
«Ο Χριστός συνεχίζει πάντα να σταυρώνεται»
ΦΕΒ 21. 2016
2912
Η Ελλάδα και ο αγώνας του ανθρώπου για μια καλύτερη ζωή, στην άγνωστη αλληλογραφία μεταξύ A. Einstein και Ν.Καζαντζάκη
Μονόδρομος
Μονόδρομος
ΟΚΤ 31. 2018
499
Σκέψες του Benjamin Walter
Σκέψεις της Μαρίας Πολυδούρη μέσα από το ημερολόγιο της
Σκέψεις της Μαρίας Πολυδούρη μέσα από το ημερολόγιο της
ΑΠΡ 29. 2017
2094
Δεν ανέχομαι πια την εκρεμμότητα αυτή του να κρέμεται σε μια κλωστή κάθε μου όνειρο
H πνευματική παρακαταθήκη του Γέρου του Μωριά προς τη νέα γενιά
H πνευματική παρακαταθήκη του Γέρου του Μωριά προς τη νέα γενιά
ΟΚΤ 08. 2017
1780
Να έχετε ως θεμέλια της πολιτείας την ομόνοια και την ελευθερία
ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ
comments powered by Disqus