Ένα ποίημα του Κώστα Καρυωτάκη για την Αγάπη

«Κι ήμουν στο σκοτάδι. Κι ήμουν το σκοτάδι. Και με είδε μια αχτίδα...»
ΚΛΑΣΙΚΕΣ
6930 προβολές
 

Συντακτική Ομάδα ΜΑΡ 21. 2017
από Συντακτική Ομάδα



Κι ήμουν στο σκοτάδι. Κι ήμουν το σκοτάδι.
Και με είδε μια αχτίδα


Δροσούλα το ιλαρό το πρόσωπό της
κι εγώ ήμουν το κατάξερο ασφοδίλι.
Πώς μ’ έσεισε το ξύπνημα μιας νιότης,
πώς εγελάσαν τα πικρά μου χείλη!

Σάμπως τα μάτια της να μου είπαν ότι
δεν είμαι πλέον ο ναυαγός κι ο μόνος,
κι ελύγισα σαν από τρυφερότη,
εγώ που μ’ είχε πέτρα κάνει ο πόνος. 


Πηγή: Κ.Γ. Καρυωτάκης, Ποιήματα σε Εισαγωγή Έλλης Αλεξίου
Από την ενότητα '' Ο Πόνος του Ανθρώπου και των Πραγμάτων (1919)
Like:
19
Σχόλιο(α)
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΚΛΑΣΙΚΕΣ
Οι κουρασμένοι χάνουν την μάχη
Οι κουρασμένοι χάνουν την μάχη
ΙΟΥΛ 23. 2017
5847
Ένα κείμενο-πρόσκληση του Μπρεχτ για σκέψη και αλλαγή
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
ΜΑΡ 21. 2016
4702
από το ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη
Σκέψεις της Μαρίας Πολυδούρη μέσα από το ημερολόγιο της
Σκέψεις της Μαρίας Πολυδούρη μέσα από το ημερολόγιο της
ΑΠΡ 29. 2017
3838
Δεν ανέχομαι πια την εκρεμμότητα αυτή του να κρέμεται σε μια κλωστή κάθε μου όνειρο
Η λογική
Η λογική
ΙΑΝ 31. 2018
1508
Η πορεία προς τον υπολογιστή
ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ
comments powered by Disqus