Ένα ποίημα του Κώστα Καρυωτάκη για την Αγάπη

«Κι ήμουν στο σκοτάδι. Κι ήμουν το σκοτάδι. Και με είδε μια αχτίδα...»
ΚΛΑΣΙΚΕΣ
5221 προβολές
 

Συντακτική Ομάδα ΜΑΡ 21. 2017
από Συντακτική Ομάδα



Κι ήμουν στο σκοτάδι. Κι ήμουν το σκοτάδι.
Και με είδε μια αχτίδα


Δροσούλα το ιλαρό το πρόσωπό της
κι εγώ ήμουν το κατάξερο ασφοδίλι.
Πώς μ’ έσεισε το ξύπνημα μιας νιότης,
πώς εγελάσαν τα πικρά μου χείλη!

Σάμπως τα μάτια της να μου είπαν ότι
δεν είμαι πλέον ο ναυαγός κι ο μόνος,
κι ελύγισα σαν από τρυφερότη,
εγώ που μ’ είχε πέτρα κάνει ο πόνος. 


Πηγή: Κ.Γ. Καρυωτάκης, Ποιήματα σε Εισαγωγή Έλλης Αλεξίου
Από την ενότητα '' Ο Πόνος του Ανθρώπου και των Πραγμάτων (1919)
Like:
17
Σχόλιο(α)
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΚΛΑΣΙΚΕΣ
Μάθημα Iστορίας
Μάθημα Iστορίας
ΣΕΠ 19. 2016
7070
Πόσο αντικειμενική είναι η Ιστορία;
Μνήμες 21ης Απριλίου 1967
Μνήμες 21ης Απριλίου 1967
ΑΠΡ 21. 2017
1503
Ο Τίτος Πατρίκιος αφηγείται...
Η Πεντάλφα
Η Πεντάλφα
ΦΕΒ 08. 2018
2855
Το σύμβολο και οι ερμηνείες
Μπορεί ένας πόλεμος να φέρει καινοτομία;
Μπορεί ένας πόλεμος να φέρει καινοτομία;
ΜΑΙ 24. 2018
1409
Ο Appert κέρδισε το έπαθλο αλλά ποτέ δεν εξήγησε πως διατηρούνταν τα τρόφιμα φρέσκα
ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ
comments powered by Disqus