Ένα ποίημα του Κώστα Καρυωτάκη για την Αγάπη

«Κι ήμουν στο σκοτάδι. Κι ήμουν το σκοτάδι. Και με είδε μια αχτίδα...»
ΚΛΑΣΙΚΕΣ
2935 προβολές
 

Συντακτική Ομάδα ΜΑΡ 21. 2017
από Συντακτική Ομάδα



Κι ήμουν στο σκοτάδι. Κι ήμουν το σκοτάδι.
Και με είδε μια αχτίδα


Δροσούλα το ιλαρό το πρόσωπό της
κι εγώ ήμουν το κατάξερο ασφοδίλι.
Πώς μ’ έσεισε το ξύπνημα μιας νιότης,
πώς εγελάσαν τα πικρά μου χείλη!

Σάμπως τα μάτια της να μου είπαν ότι
δεν είμαι πλέον ο ναυαγός κι ο μόνος,
κι ελύγισα σαν από τρυφερότη,
εγώ που μ’ είχε πέτρα κάνει ο πόνος. 


Πηγή: Κ.Γ. Καρυωτάκης, Ποιήματα σε Εισαγωγή Έλλης Αλεξίου
Από την ενότητα '' Ο Πόνος του Ανθρώπου και των Πραγμάτων (1919)
Like:
14
Σχόλιο(α)
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΚΛΑΣΙΚΕΣ
Τραγουδώντας την Ελευθερία
Τραγουδώντας την Ελευθερία
ΦΕΒ 09. 2016
2485
Απόσπασμα από συνέντευξη του για την σημασία των παραδοσιακών ριζίτικων τραγουδιών της Κρήτης
H πνευματική παρακαταθήκη του Γέρου του Μωριά προς τη νέα γενιά
H πνευματική παρακαταθήκη του Γέρου του Μωριά προς τη νέα γενιά
ΟΚΤ 08. 2017
1395
Να έχετε ως θεμέλια της πολιτείας την ομόνοια και την ελευθερία
Albert Einstein
Albert Einstein
ΜΑΡ 14. 2018
848
Το χρονικό μιας ιδιοφυίας
10 αυτοβιογραφικές σημειώσεις και προφορικές  διηγήσεις του δημιουργού
10 αυτοβιογραφικές σημειώσεις και προφορικές διηγήσεις του δημιουργού
ΙΟΥΛ 20. 2016
2504
«Κοιτούσα πάρα πολύ τον ουρανό, όταν ήμουν μικρό παιδί στον Πειραιά.Αυτόν τον ουρανό δεν τον ξαναείδα σε κανένα μέρος της γης» Γιάννης Τσαρούχης
ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ
comments powered by Disqus