Ένα ποίημα του Κώστα Καρυωτάκη για την Αγάπη

«Κι ήμουν στο σκοτάδι. Κι ήμουν το σκοτάδι. Και με είδε μια αχτίδα...»
ΚΛΑΣΙΚΕΣ
3642 προβολές
 

Συντακτική Ομάδα ΜΑΡ 21. 2017
από Συντακτική Ομάδα



Κι ήμουν στο σκοτάδι. Κι ήμουν το σκοτάδι.
Και με είδε μια αχτίδα


Δροσούλα το ιλαρό το πρόσωπό της
κι εγώ ήμουν το κατάξερο ασφοδίλι.
Πώς μ’ έσεισε το ξύπνημα μιας νιότης,
πώς εγελάσαν τα πικρά μου χείλη!

Σάμπως τα μάτια της να μου είπαν ότι
δεν είμαι πλέον ο ναυαγός κι ο μόνος,
κι ελύγισα σαν από τρυφερότη,
εγώ που μ’ είχε πέτρα κάνει ο πόνος. 


Πηγή: Κ.Γ. Καρυωτάκης, Ποιήματα σε Εισαγωγή Έλλης Αλεξίου
Από την ενότητα '' Ο Πόνος του Ανθρώπου και των Πραγμάτων (1919)
Like:
14
Σχόλιο(α)
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΚΛΑΣΙΚΕΣ
Σκέψεις του Pablo Picasso
Σκέψεις του Pablo Picasso
ΑΠΡ 11. 2017
2748
Γιατί βάζω ημερομηνίες στα έργα μου;
So Long Marianne: Το αποχαιρετιστήριο γράμμα του Λέοναρντ Κοέν στην μούσα του Μαριάν
So Long Marianne: Το αποχαιρετιστήριο γράμμα του Λέοναρντ Κοέν στην μούσα του Μαριάν
ΝΟΕ 11. 2016
2609
'' τα σώματά μας αρχίζουν να καταρρέουν... Νομίζω πως θα σε ακολουθήσω πολύ σύντομα’’
Το δεύτερο χρέος
Το δεύτερο χρέος
ΙΑΝ 31. 2016
4080
Από την "Ασκητική" & μία αφήγηση για την ελευθερία
Τ.Σ. ΕΛΙΟΤ: ''Απρίλης, ο πιο σκληρός μήνας...''
Τ.Σ. ΕΛΙΟΤ: ''Απρίλης, ο πιο σκληρός μήνας...''
ΑΠΡ 01. 2016
2567
Ένα επίκαιρο απόσπασμα από την ‘Ερημη Χώρα'' του βραβευμένου με Νόμπελ Λογοτεχνίας ποιητή
ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ
comments powered by Disqus