Ένα ποίημα του Κώστα Καρυωτάκη για την Αγάπη

«Κι ήμουν στο σκοτάδι. Κι ήμουν το σκοτάδι. Και με είδε μια αχτίδα...»
ΚΛΑΣΙΚΕΣ
4318 προβολές
 

Συντακτική Ομάδα ΜΑΡ 21. 2017
από Συντακτική Ομάδα



Κι ήμουν στο σκοτάδι. Κι ήμουν το σκοτάδι.
Και με είδε μια αχτίδα


Δροσούλα το ιλαρό το πρόσωπό της
κι εγώ ήμουν το κατάξερο ασφοδίλι.
Πώς μ’ έσεισε το ξύπνημα μιας νιότης,
πώς εγελάσαν τα πικρά μου χείλη!

Σάμπως τα μάτια της να μου είπαν ότι
δεν είμαι πλέον ο ναυαγός κι ο μόνος,
κι ελύγισα σαν από τρυφερότη,
εγώ που μ’ είχε πέτρα κάνει ο πόνος. 


Πηγή: Κ.Γ. Καρυωτάκης, Ποιήματα σε Εισαγωγή Έλλης Αλεξίου
Από την ενότητα '' Ο Πόνος του Ανθρώπου και των Πραγμάτων (1919)
Like:
16
Σχόλιο(α)
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΚΛΑΣΙΚΕΣ
Ένας δάσκαλος φέρνει την Άνοιξη
Ένας δάσκαλος φέρνει την Άνοιξη
ΣΕΠ 09. 2016
3408
'' Θυμάμαι με τι καμάρι έγραφα... της μαθητρίας Γυμνασίου Άλκης Ζέη. Δεν το πίστευα πως θα πήγαινα στο γυμνάσιο''
Του μέλλοντος η μέρες στέκοντ’ εμπροστά μας
Του μέλλοντος η μέρες στέκοντ’ εμπροστά μας
ΜΑΡ 21. 2017
2123
Ένα οραματικό ποίημα του Κωνσταντίνου Καβάφη
H πνευματική παρακαταθήκη του Γέρου του Μωριά προς τη νέα γενιά
H πνευματική παρακαταθήκη του Γέρου του Μωριά προς τη νέα γενιά
ΟΚΤ 08. 2017
1645
Να έχετε ως θεμέλια της πολιτείας την ομόνοια και την ελευθερία
Περί Ελλάδας και Δημοκρατίας
Περί Ελλάδας και Δημοκρατίας
ΙΑΝ 21. 2016
4347
Μία συνέντευξη του Κ.Καστοριάδη για την πολιτική ζωή στην Ελλάδα.
ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ
comments powered by Disqus