Ένα ποίημα του Κώστα Καρυωτάκη για την Αγάπη

«Κι ήμουν στο σκοτάδι. Κι ήμουν το σκοτάδι. Και με είδε μια αχτίδα...»
ΚΛΑΣΙΚΕΣ
8105 προβολές
 

Συντακτική Ομάδα ΜΑΡ 21. 2017
από Συντακτική Ομάδα



Κι ήμουν στο σκοτάδι. Κι ήμουν το σκοτάδι.
Και με είδε μια αχτίδα


Δροσούλα το ιλαρό το πρόσωπό της
κι εγώ ήμουν το κατάξερο ασφοδίλι.
Πώς μ’ έσεισε το ξύπνημα μιας νιότης,
πώς εγελάσαν τα πικρά μου χείλη!

Σάμπως τα μάτια της να μου είπαν ότι
δεν είμαι πλέον ο ναυαγός κι ο μόνος,
κι ελύγισα σαν από τρυφερότη,
εγώ που μ’ είχε πέτρα κάνει ο πόνος. 


Πηγή: Κ.Γ. Καρυωτάκης, Ποιήματα σε Εισαγωγή Έλλης Αλεξίου
Από την ενότητα '' Ο Πόνος του Ανθρώπου και των Πραγμάτων (1919)
Like:
23
Σχόλιο(α)
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΚΛΑΣΙΚΕΣ
Όταν ο Αϊνστάιν μίλησε για τον άνθρωπο
Όταν ο Αϊνστάιν μίλησε για τον άνθρωπο
ΙΟΥΝ 23. 2017
1608
Από την επιστολή στον Ντέιβιντ Χίλμπερτ
''Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ''
''Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ''
ΦΕΒ 14. 2016
21545
H ''Αποχαιρετιστήρια επιστολή'' του Gabriel Garcia Marquez
Ένας δάσκαλος φέρνει την Άνοιξη
Ένας δάσκαλος φέρνει την Άνοιξη
ΣΕΠ 09. 2016
4912
'' Θυμάμαι με τι καμάρι έγραφα... της μαθητρίας Γυμνασίου Άλκης Ζέη. Δεν το πίστευα πως θα πήγαινα στο γυμνάσιο''
Του μέλλοντος η μέρες στέκοντ’ εμπροστά μας
Του μέλλοντος η μέρες στέκοντ’ εμπροστά μας
ΜΑΡ 21. 2017
3894
Ένα οραματικό ποίημα του Κωνσταντίνου Καβάφη
ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ
comments powered by Disqus