Ένα ποίημα του Κώστα Καρυωτάκη για την Αγάπη

«Κι ήμουν στο σκοτάδι. Κι ήμουν το σκοτάδι. Και με είδε μια αχτίδα...»
ΚΛΑΣΙΚΕΣ
8334 προβολές
 

Συντακτική Ομάδα ΜΑΡ 21. 2017
από Συντακτική Ομάδα



Κι ήμουν στο σκοτάδι. Κι ήμουν το σκοτάδι.
Και με είδε μια αχτίδα


Δροσούλα το ιλαρό το πρόσωπό της
κι εγώ ήμουν το κατάξερο ασφοδίλι.
Πώς μ’ έσεισε το ξύπνημα μιας νιότης,
πώς εγελάσαν τα πικρά μου χείλη!

Σάμπως τα μάτια της να μου είπαν ότι
δεν είμαι πλέον ο ναυαγός κι ο μόνος,
κι ελύγισα σαν από τρυφερότη,
εγώ που μ’ είχε πέτρα κάνει ο πόνος. 


Πηγή: Κ.Γ. Καρυωτάκης, Ποιήματα σε Εισαγωγή Έλλης Αλεξίου
Από την ενότητα '' Ο Πόνος του Ανθρώπου και των Πραγμάτων (1919)
Like:
24
Σχόλιο(α)
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΚΛΑΣΙΚΕΣ
 '' Ό,τι δεν με σκοτώνει με κάνει πιο δυνατό ''
'' Ό,τι δεν με σκοτώνει με κάνει πιο δυνατό ''
ΑΥΓ 25. 2016
13309
11 σκέψεις του κορυφαίου φιλοσόφου Friedrich Nietzsche
Τρεις επίκαιροι μύθοι το Αισώπου
Τρεις επίκαιροι μύθοι το Αισώπου
ΑΥΓ 15. 2017
3800
Ο Αίσωπος διδάσκει διαχρονικές αξίες
10 στιγμές από την ζωή του Μπομπ Μάρλεϊ
10 στιγμές από την ζωή του Μπομπ Μάρλεϊ
ΦΕΒ 12. 2018
7567
«Τα χρήματα δεν μπορούν να αγοράσουν ζωή»
Μνήμες 21ης Απριλίου 1967
Μνήμες 21ης Απριλίου 1967
ΑΠΡ 21. 2017
2171
Ο Τίτος Πατρίκιος αφηγείται...
ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ
comments powered by Disqus