Ένα ποίημα του Κώστα Καρυωτάκη για την Αγάπη

«Κι ήμουν στο σκοτάδι. Κι ήμουν το σκοτάδι. Και με είδε μια αχτίδα...»
ΚΛΑΣΙΚΕΣ
6440 προβολές
 

Συντακτική Ομάδα ΜΑΡ 21. 2017
από Συντακτική Ομάδα



Κι ήμουν στο σκοτάδι. Κι ήμουν το σκοτάδι.
Και με είδε μια αχτίδα


Δροσούλα το ιλαρό το πρόσωπό της
κι εγώ ήμουν το κατάξερο ασφοδίλι.
Πώς μ’ έσεισε το ξύπνημα μιας νιότης,
πώς εγελάσαν τα πικρά μου χείλη!

Σάμπως τα μάτια της να μου είπαν ότι
δεν είμαι πλέον ο ναυαγός κι ο μόνος,
κι ελύγισα σαν από τρυφερότη,
εγώ που μ’ είχε πέτρα κάνει ο πόνος. 


Πηγή: Κ.Γ. Καρυωτάκης, Ποιήματα σε Εισαγωγή Έλλης Αλεξίου
Από την ενότητα '' Ο Πόνος του Ανθρώπου και των Πραγμάτων (1919)
Like:
19
Σχόλιο(α)
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΚΛΑΣΙΚΕΣ
Είναι το «1984» πιο επίκαιρο από ποτέ;
Είναι το «1984» πιο επίκαιρο από ποτέ;
ΙΟΥΝ 25. 2017
3045
Αν θέλεις μια εικόνα του μέλλοντος, φαντάσου μια μπότα να πατάει το πρόσωπο ενός ανθρώπου-για πάντα…
6 πραγματικότητες για τον Σουρεαλισμό
6 πραγματικότητες για τον Σουρεαλισμό
ΙΑΝ 31. 2018
2715
Ο ψυχικός αυτοματισμός στην πιο γνήσια μορφή του
Έξι αξέχαστες φράσεις από την Καζαμπλάνκα
Έξι αξέχαστες φράσεις από την Καζαμπλάνκα
ΝΟΕ 23. 2017
4288
«Θα έχουμε πάντα το Παρίσι»
Η Πεντάλφα
Η Πεντάλφα
ΦΕΒ 08. 2018
5426
Το σύμβολο και οι ερμηνείες
ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ
comments powered by Disqus