Ένα ποίημα του Κώστα Καρυωτάκη για την Αγάπη

«Κι ήμουν στο σκοτάδι. Κι ήμουν το σκοτάδι. Και με είδε μια αχτίδα...»
ΚΛΑΣΙΚΕΣ
7135 προβολές
 

Συντακτική Ομάδα ΜΑΡ 21. 2017
από Συντακτική Ομάδα



Κι ήμουν στο σκοτάδι. Κι ήμουν το σκοτάδι.
Και με είδε μια αχτίδα


Δροσούλα το ιλαρό το πρόσωπό της
κι εγώ ήμουν το κατάξερο ασφοδίλι.
Πώς μ’ έσεισε το ξύπνημα μιας νιότης,
πώς εγελάσαν τα πικρά μου χείλη!

Σάμπως τα μάτια της να μου είπαν ότι
δεν είμαι πλέον ο ναυαγός κι ο μόνος,
κι ελύγισα σαν από τρυφερότη,
εγώ που μ’ είχε πέτρα κάνει ο πόνος. 


Πηγή: Κ.Γ. Καρυωτάκης, Ποιήματα σε Εισαγωγή Έλλης Αλεξίου
Από την ενότητα '' Ο Πόνος του Ανθρώπου και των Πραγμάτων (1919)
Like:
19
Σχόλιο(α)
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΚΛΑΣΙΚΕΣ
Η Πεντάλφα
Η Πεντάλφα
ΦΕΒ 08. 2018
8951
Το σύμβολο και οι ερμηνείες
Τ.Σ. ΕΛΙΟΤ:
Τ.Σ. ΕΛΙΟΤ:
ΑΠΡ 01. 2016
5500
Ένα επίκαιρο απόσπασμα από την "Ερημη Χώρα'' του βραβευμένου με Νόμπελ Λογοτεχνίας ποιητή
Τρεις επίκαιροι μύθοι το Αισώπου
Τρεις επίκαιροι μύθοι το Αισώπου
ΑΥΓ 15. 2017
3146
Ο Αίσωπος διδάσκει διαχρονικές αξίες
Ένας δάσκαλος φέρνει την Άνοιξη
Ένας δάσκαλος φέρνει την Άνοιξη
ΣΕΠ 09. 2016
4635
'' Θυμάμαι με τι καμάρι έγραφα... της μαθητρίας Γυμνασίου Άλκης Ζέη. Δεν το πίστευα πως θα πήγαινα στο γυμνάσιο''
ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ
comments powered by Disqus