Ένα ποίημα του Κώστα Καρυωτάκη για την Αγάπη

«Κι ήμουν στο σκοτάδι. Κι ήμουν το σκοτάδι. Και με είδε μια αχτίδα...»
ΚΛΑΣΙΚΕΣ
5630 προβολές
 

Συντακτική Ομάδα ΜΑΡ 21. 2017
από Συντακτική Ομάδα



Κι ήμουν στο σκοτάδι. Κι ήμουν το σκοτάδι.
Και με είδε μια αχτίδα


Δροσούλα το ιλαρό το πρόσωπό της
κι εγώ ήμουν το κατάξερο ασφοδίλι.
Πώς μ’ έσεισε το ξύπνημα μιας νιότης,
πώς εγελάσαν τα πικρά μου χείλη!

Σάμπως τα μάτια της να μου είπαν ότι
δεν είμαι πλέον ο ναυαγός κι ο μόνος,
κι ελύγισα σαν από τρυφερότη,
εγώ που μ’ είχε πέτρα κάνει ο πόνος. 


Πηγή: Κ.Γ. Καρυωτάκης, Ποιήματα σε Εισαγωγή Έλλης Αλεξίου
Από την ενότητα '' Ο Πόνος του Ανθρώπου και των Πραγμάτων (1919)
Like:
18
Σχόλιο(α)
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΚΛΑΣΙΚΕΣ
Νίκολα Τέσλα
Νίκολα Τέσλα
ΙΑΝ 01. 2018
3382
9 εντυπωσιακές αλήθειες για τον Νίκολα Τέσλα
7 + 7 σκέψεις του Πυθαγόρα
7 + 7 σκέψεις του Πυθαγόρα
ΙΑΝ 18. 2018
5478
Ο κόσμος είναι αριθμοί
Ο μαγικός σπάγκος
Ο μαγικός σπάγκος
ΙΟΥΛ 07. 2016
2516
Mια αλληγορική αφήγηση του Μίκη
«Ο Χριστός συνεχίζει πάντα να σταυρώνεται»
«Ο Χριστός συνεχίζει πάντα να σταυρώνεται»
ΦΕΒ 21. 2016
3289
Η Ελλάδα και ο αγώνας του ανθρώπου για μια καλύτερη ζωή, στην άγνωστη αλληλογραφία μεταξύ A. Einstein και Ν.Καζαντζάκη
ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ
comments powered by Disqus