H ελιά και ο ποιητής

Ένα ποίημα του Νικηφόρου Βρεττάκου εμπνευσμένο από την ελιά
ΚΛΑΣΙΚΕΣ
3594 προβολές
 

Συντακτική Ομάδα ΟΚΤ 30. 2016
από Συντακτική Ομάδα

 

Καθισμένος στην ρίζα μιας ελιάς γράφω ένα ποίημα, γράφω ένα “χαίρε” σε όλους τους παραλήπτες, σε όλο
το σύμπαν που περιέβαλε όπως ένα
πολύχρωμο, πολυετές ιμάτιο το πνεύμα μου.
Του ήλιου το φως σαν διάφανο μεταξωτό απλωμένο
στ’ασημένια κλωνάρια της σκεπάζει
τη σιωπή μου στη ρίζα της. Φίλοι παληοί,
κι ίσως κι από καταβολής κόσμου, συναντηθήκαμε,
ρυτιδωμένοι και οι δύο, παππούδες του μέλλοντος,
σέναν από τους μαλακούς λόφους της Φλωρεντίας.

Και οι δύο:
Γνωρίζουμε πόσο θαυμάσια είναι η ζωή  κι ακόμα
πως τόσο η ποίηση, όσο και το λάδι της
κατεβαίνουν στον κόσμο απο την ίδια
κοιλάδα του θεού και από την ίδια
πηγή της: την αγάπη. Και τους δύο
μας κάνει ο ήλιος σήμερα να μοιάζουμε σα να χαμογελούμε προς τη δύση. 

Κάναμε το χρέος μας


Γενάρης ’69
Από το βιβλίο
“Ελιά, 86 κείμενα για ένα δέντρο”

Like:
10
Σχόλιο(α)
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΚΛΑΣΙΚΕΣ
Η λογική
Η λογική
ΙΑΝ 31. 2018
1667
Η πορεία προς τον υπολογιστή
10 σκέψεις του Ζαν-Πωλ Σαρτρ για το νόημα της ζωής
10 σκέψεις του Ζαν-Πωλ Σαρτρ για το νόημα της ζωής
ΙΟΥΝ 21. 2017
16253
«Μια χαμένη μάχη είναι η μάχη που νομίζεις ότι έχασες»
Παράδοξα των Ελλήνων φιλοσόφων
Παράδοξα των Ελλήνων φιλοσόφων
ΙΑΝ 28. 2018
5363
6 εμπνευσμένες παγίδες μυαλού
Γιατί ο κόσμος, μόνο όταν τον μοιράζεσαι υπάρχει...
Γιατί ο κόσμος, μόνο όταν τον μοιράζεσαι υπάρχει...
ΝΟΕ 10. 2019
3700
Τάσος Λειβαδίτης, σκέψεις του ποιητή του ονείρου και της επανάστασης
ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ
comments powered by Disqus