H ελιά και ο ποιητής

Ένα ποίημα του Νικηφόρου Βρεττάκου εμπνευσμένο από την ελιά
ΚΛΑΣΙΚΕΣ
2178 προβολές
 

Συντακτική Ομάδα ΟΚΤ 30. 2016
από Συντακτική Ομάδα

 

Καθισμένος στην ρίζα μιας ελιάς γράφω ένα ποίημα, γράφω ένα “χαίρε” σε όλους τους παραλήπτες, σε όλο
το σύμπαν που περιέβαλε όπως ένα
πολύχρωμο, πολυετές ιμάτιο το πνεύμα μου.
Του ήλιου το φως σαν διάφανο μεταξωτό απλωμένο
στ’ασημένια κλωνάρια της σκεπάζει
τη σιωπή μου στη ρίζα της. Φίλοι παληοί,
κι ίσως κι από καταβολής κόσμου, συναντηθήκαμε,
ρυτιδωμένοι και οι δύο, παππούδες του μέλλοντος,
σέναν από τους μαλακούς λόφους της Φλωρεντίας.

Και οι δύο:
Γνωρίζουμε πόσο θαυμάσια είναι η ζωή  κι ακόμα
πως τόσο η ποίηση, όσο και το λάδι της
κατεβαίνουν στον κόσμο απο την ίδια
κοιλάδα του θεού και από την ίδια
πηγή της: την αγάπη. Και τους δύο
μας κάνει ο ήλιος σήμερα να μοιάζουμε σα να χαμογελούμε προς τη δύση. 

Κάναμε το χρέος μας


Γενάρης ’69
Από το βιβλίο
“Ελιά, 86 κείμενα για ένα δέντρο”

Like:
10
Σχόλιο(α)
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΚΛΑΣΙΚΕΣ
10 σκέψεις του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη
10 σκέψεις του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη
ΙΑΝ 03. 2018
444
Ή εις την καρδίαν πρέπει ν’ απευθύνεται η διήγησις ή εις την φαντασίαν
Μνήμες 21ης Απριλίου 1967
Μνήμες 21ης Απριλίου 1967
ΑΠΡ 21. 2017
569
Ο Τίτος Πατρίκιος αφηγείται...
7 + 7 σκέψεις του Πυθαγόρα
7 + 7 σκέψεις του Πυθαγόρα
ΙΑΝ 18. 2018
181
Ο κόσμος είναι αριθμοί
Το τείχος
Το τείχος
ΣΕΠ 20. 2016
1856
Μία αφήγηση της Laurie Anderson βασισμένη στις "Όρνιθες" του Αριστοφάνη
ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ
comments powered by Disqus