Μετριέται το μέγεθος της προσφυγιάς;

Μια αληθινή ιστορία για τις ζωές που ρημάζουν, για την αξιοπρέπεια του κάθε Ομάρ…
ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ
2675 προβολές
 

Ειρήνη Καλαϊτζάκη ΣΕΠ 04. 2016
από Ειρήνη Καλαϊτζάκη
«Καλημέρα Ομάρ, τι κάνεις;», του απηύθυνα τον χαιρετισμό μου.
 Ήταν ο κηπουρός,  πρώτος άνθρωπος που συνάντησα, την πρώτη μέρα της νέας σχολικής χρονιάς και ίσως και ο τελευταίος. Έκτοτε όλοι οι άλλοι περνούσαν τριγύρω μου απαρατήρητοι.  
«Καλά είμαι δασκάλα»,  μου απάντησε νευρικά και κάπως επιθετικά παρά την φιλία μας. Με τα σπαστά του ελληνικά,  την αφέλεια του μυαλού του και τον πόνο της ψυχής του, μου επέστρεψε την ερώτηση λίγο ανεστραμμένη. 
«Καλά είμαι; Καλά είμαι; Όχι δεν είμαι καλά. Εγώ εδώ καλά είμαι. Η πατρίδα μου δεν είναι καλά. Άρα ούτε εγώ δεν είμαι καλά. Δεν έχω πια πατρίδα…» και κλώτσησε τον τοίχο με οργή. 
«Ομάρ έχεις δίκιο», τόλμησα να ψελλίσω με περισσό θράσος ομολογώ. Και λόγια που έμοιαζαν με κραυγή και λυγμό μαζί ξεχυθήκαν με ορμή από την ψυχή του.  
«Το χωριό μου πέτρες. Μόνο πέτρες. Κανένα σπίτι όρθιο. Ο πατέρας μου νεκρός, ο αδερφός μου νεκρός, η νύφη μου νεκρή και η μάνα μου…. η μάνα μου έμεινε πίσω εκεί πάνω στις πέτρες και θρηνεί. Δεν θέλει να φύγει. Δεν μπορεί να φύγει. Τα άλλα μου αδέρφια είναι σ’ όλη τη γη. Και εγώ… εγώ… εδώ, στην Κρήτη. Είμαι καλά;;; Πες μου. Είμαι καλά;;; Καλά είμαι. Εδώ σχολείο, ησυχία, παιδιά, δάσκαλοι. Καλά είμαι».
Δεν τόλμησα να τον ξανακοιτάξω. Έστρεψα το πρόσωπο αλλού. Δεν ήθελα ν’ ακούω άλλο και με αυτό τον τρόπο πίστευα πως θα το πετύχαινα. Στην πραγματικότητα δεν ήθελα να δει τον λυγμό μου. Μα δεν πρόλαβα να τον κρύψω. Ήταν ίδιος με εκείνον της δικής μου οικογένειας πριν 94 χρόνια, μέρες σαν και τούτες. Με τράβηξε από την μπλούζα και ήταν σαν να με χαστούκιζε για την στροφή της κεφαλής μου . 
«Σου μιλώ, πες μου, είμαι καλά; Είμαι καλά;».
Με τσάκισε…
Το μεγαλύτερο μάθημα της ζωής μου. 
Για τα δικά μου αυτονόητα… την πατρίδα, το σπίτι, την οικογένεια, την εργασία, την αξιοπρέπεια…
Για τις ζωές που ρημάζουν, για την αξιοπρέπεια του κάθε Ομάρ… 
Like:
17
Σχόλιο(α)
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ
Η διάρρηξη
Η διάρρηξη
ΔΕΚ 05. 2017
512
Ο ξένος με το ένα μάτι, ο πράσινος παπαγάλος και η σχολική τσάντα
Μη ξεχνάς την χρυσόσκονη
Μη ξεχνάς την χρυσόσκονη
ΔΕΚ 13. 2016
1322
'' Όταν η οικογένεια ήταν ακόμα ενωμένη και τα παιδιά μικρά, οι μέρες των Χριστουγέννων ήταν μεν κουραστικές αλλά ήταν απέραντα μαγικές ''
Χριστούγεννα μέσα στο σπίτι
Χριστούγεννα μέσα στο σπίτι
ΔΕΚ 05. 2016
2135
Εικόνες από τα παιδικά Χριστούγεννα μιας άλλης εποχής στα Χανιά
Σκέψεις μιας έφηβης
Σκέψεις μιας έφηβης
ΦΕΒ 14. 2017
6975
«Άραγε πατέρα θα τα ξαναζήσουμε κάποτε μαζί, καθισμένοι κάτω από την ελιά μας, ένα χάραμα;»
ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ
comments powered by Disqus