Σώζοντας ανθρώπινες ζωές στις ακτές της Λέσβου

Εδώ στον Μόλυβο, νοιώθω πόσο μεγάλη αξία έχει ο άνθρωπος για τον άνθρωπο, το ένα χέρι για το άλλο, πόσο πολύ έχει ωφεληθεί "το μέσα" μας, πόσο καλύτεροι άνθρωποι γινόμαστε, πόσο μεγάλο σχολείο είναι αυτή η εθελοντική προσφορά μας....
ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ
1090 προβολές
 

 Μάνια Μπικώφ ΙΑΝ 21. 2016
από Μάνια Μπικώφ
Την κοιτώ και την ξανακοιτω αυτή τη φωτογραφία και είναι σα να με βλέπω σε 10 χρόνια από τώρα... Θαρρώ τα μάτια θα έχουν πάντα αυτή τη λάμψη ακόμη κι αν οι ρυτίδες γεμίζουν το πρόσωπο...Κι αυτό,γιατί στη δική μου ζωή,το τελευταίο που με απασχολεί είναι το έξω μου.. Παλεύω πάντα για το μέσα μου, να είναι καλά, να νοιώθει πληρότητα, να νοιώθει ευτυχία.

Εδώ, στη Λέσβο, σήμερα κλείνουμε με την ναυαγοσωστική μας ομάδα 70 μέρες (από εδώ και η φωτογραφία από τον φίλο φωτογράφο Neal Mcqueen που λατρεύει το ασπρόμαυρο,αντίθετα από μένα που ζω για το έντονο χρώμα.. Με παρασύρει παρόλα αυτά αυτή η συγκεκριμένη φωτογραφία, γιατί είμαι τόσο πολύ εγώ).

70 μέρες, που καθεμία από αυτές είναι μια τεράστια εμπειρία ζωής...είμαστε εδώ και προσφέρουμε καθημερινά όλο τον εαυτό μας στο έργο που υπηρετούμε και εισπράττουμε τόση πολύ ευγνωμοσυνη και αγάπη από όλους, που οτιδήποτε ο καθένας μας κι αν έχει αφήσει πίσω για να έρθει εδώ, ο,τι κι αν έχει στερηθεί από όσα αγαπάει, αρκεί ένα χαμόγελο από κάθε άνθρωπο που βοηθαμε μια χειραψία, μια αγκαλιά και γεμίζει η ψυχή πληρότητα.

Τόσοι άνθρωποι εδώ, να νοιαζονται, να προσπαθούν, να δίνουν.. χρόνο, χρήμα, τον εαυτό τους, να θελουμε όλοι απλά ένα πράγμα: να έρχονται οι βάρκες  (των προσφύγων) με ασφάλεια, να πατάνε οι άνθρωποι στεριά, στεγνοί, χωρίς φόβο, με ελπίδα..

Έτσι τώρα, εδώ στον Μολυβο, νοιώθω πόσο μεγάλη αξία έχει ο άνθρωπος για τον άνθρωπο, το ένα χέρι για το άλλο... πόσο πολύ έχει ωφεληθει "το μέσα" μας, πόσο καλύτεροι άνθρωποι γινόμαστε, πόσο μεγάλο σχολείο είναι αυτή η εθελοντική προσφορά μας.... Κάθε θυσία που κάνουμε για να είμαστε εδώ, είναι επένδυση στην ψυχή μας...σ'έναν καλύτερο εαυτό μας.

Υπάρχουν χιλιοι λόγοι από όσα καθημερινά βλέπουμε, που μπορεί να σου δημιουργούν εφιαλτες,μα για μένα προσωπικά υπάρχουν άλλοι τόσοι που μπορούν να μας κάνουν να ονειρευομαστε ξανά.

Αυτός ο τόπος μέρα με τη μέρα γίνεται τόπος αισιοδοξίας και ελπίδας κι αυτό με κάνει να πιστεύω όλο και πιο πολύ σε ό,τι κάνουμε εδώ στον 24ωρο εθελοντικό ναυαγοσωστικο σταθμό μας στο Λιμαντζικι, στον Μόλυβο. 
Like:
3
Σχόλιο(α)
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ
Σκέψεις μιας έφηβης
Σκέψεις μιας έφηβης
ΦΕΒ 14. 2017
7085
«Άραγε πατέρα θα τα ξαναζήσουμε κάποτε μαζί, καθισμένοι κάτω από την ελιά μας, ένα χάραμα;»
Οι άνθρωποι δεν είναι αριθμοί
Οι άνθρωποι δεν είναι αριθμοί
ΙΑΝ 28. 2016
2011
Αληθινές ιστορίες προσφύγων μέσα από τα μάτια μιας Ελληνίδας ναυαγοσώστριας
Η Οικογένεια
Η Οικογένεια
ΜΑΡ 13. 2017
1697
Επιλέγουμε τους φίλους μας αλλά όχι τους συγγενείς μας
Το μικρό νησί
Το μικρό νησί
ΙΑΝ 30. 2017
4500
Η ιστορία του Νίκου στην Χρυσή
ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ
comments powered by Disqus