Εξόδιος

Αναθυμάται τον τελευταίο τους καιρό, να καλαμπουρίζουνε για το ποιος θα φύγει πρώτος.Και να που τώρα αυτός έμεινε πίσω.
ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ
1293 προβολές
 

Λευτέρης Κουγιουμουτζής ΟΚΤ 14. 2017
από Λευτέρης Κουγιουμουτζής

 

Ενενήντα τριών ήτανε η μακαρίτισσα. 
Καλοζωισμένη, με τα παιδόγγονά της, τώρα στα ύστερά της είχε καταπέσει λιγάκι• κάνα δυο χρόνια, μη φανταστείς, και χρειαζότανε συνδρομή ακόμα και για τα στοιχειώδη.Και ξέρεις τι λένε σ’ αυτές  τις περιπτώσεις. «Μακάρι να φτάσουμε τα χρόνια της», «την έζησε τη ζωή της», «ξεκουράστηκε πια η καημένη», «σα φτάνει ο άνθρωπος να μην εξυπηρετείται, καλό είναι να φεύγει». Κόσμο πολύ είχε στην εκκλησία. Την αγαπούσανε οι άνθρωποι, γλυκομίλητη και φρόνιμη ήτανε σ’ όλο της το βίο, κακιά κουβέντα δε βρέθηκε να πει ποτέ κανένας για ελόγου της. 

Ξεκίνησε ο παπάς την εξόδιο, έπνιγε πού και πού κανένα δάκρυ το συγγενολόι, παρηγορούσανε οι μαυροφορεμένες, πιάσανε την ψιλοκουβέντα οι άντρες στο περιαύλιο, δεν ήτανε δα και πολύ βαρύ το πένθος. 
Ενενήντα τριών η μακαρίτισσα, από μέρα σε μέρα την περιμέναμε.
 

Όμως γι’ αυτόν, τίποτα απ’ όλα αυτά δεν είχε σημασία.

Καθηλωμένος από μήνες στο καρότσι του, κύλισε τώρα ίσαμε την πλαϊνή πόρτα της εκκλησιάς και βλέπει όλη του τη ζήση να κείτεται άψυχη παρέκει. Τρέχουνε τα κατακόκκινα μάτια του, στερεύουνε οι λέξεις απ’ το στόμα του, σφαλίζουνε τ’ αυτιά του στις πονετικές κουβέντες των ανθρώπων. Μηχανικά σηκώνει το χέρι του στη χαιρετούρα• θαρρείς το βλέμμα του πως ταξιδεύει κιόλας σ’ έναν κόσμο αλαργινό, αναζητώντας εκείνο το μοναδικό ζευγάρι μάτια απ’ όλα μες στην εκκλησιά που πια δεν είναι μπορετό να τον κοιτάξει. 

Αναθυμάται τον τελευταίο τους καιρό, σιμά σιμά στα ντιβανάκια τους στο σαλονάκι, να καλαμπουρίζουνε για το ποιος θα φύγει πρώτος.
Και να που τώρα αυτός έμεινε πίσω. 
Κι αυτή, δε θα γυρίσει σπίτι απόψε, για πρώτη φορά μετά από εβδομήντα χρόνια.
Και κάθε που θα στρέφει το βλέμμα του, θα είναι αδειανό το διπλανό το προσκεφάλι.
Μετά από εβδομήντα χρόνια.
Ξέρεις τι πάει να πει εβδομήντα χρόνια;

Η μόνη σκέψη που θα τον κρατά, θα ‘ναι πως δε μπορεί, σήμερα-αύριο, θα πάει κι αυτός να πλαγιάσει σιμά της• πως δε θα κρατήσει για πολύ ετούτη η πνιγηρή μοναξιά.
Η μόνη σκέψη που θα τον κρατά και θα τον αποδιώχνει. 

Τελείωσε η εξόδιος, συλλυπηθήκαν κι οι τελευταίοι παρευρισκόμενοι, κεραστήκανε το αμυγδαλωτό τους και τράβηξε ο καθείς στο δρόμο του.
Μα αυτός απόμεινε μετέωρος και δίχως δρόμο να τραβήξει.
Like:
7
Σχόλιο(α)
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ
Το μικρό νησί
Το μικρό νησί
ΙΑΝ 30. 2017
4726
Η ιστορία του Νίκου στην Χρυσή
Η ιστορία της μαρτυρικής Βιάννου
Η ιστορία της μαρτυρικής Βιάννου
ΙΟΥΝ 02. 2017
12839
«Οι γυναίκες άνοιξαν ομαδικούς τάφους και έθαβαν τους νεκρούς τους. Όμως ο τρόπος ταφής ήταν πλημμελής και τα σκυλιά τη νύχτα ξεθάβανε τους νεκρούς...»
Αλληλέγγυοι και πρόσφυγες: το αντίβαρο του κόσμου στην βαρβαρότητα
Αλληλέγγυοι και πρόσφυγες: το αντίβαρο του κόσμου στην βαρβαρότητα
ΜΑΡ 09. 2016
882
Εμπειρίες ζωής από τα ελληνικά σημεία υποδοχής προσφύγων
Μια εβδομάδα με τους αρχαιότερους ανθρώπους του κόσμου
Μια εβδομάδα με τους αρχαιότερους ανθρώπους του κόσμου
ΙΑΝ 31. 2016
622
Ήμουν ο δεύτερος λευκός που πάτησε ποτέ στο χωριό τους
ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ
comments powered by Disqus