Η βλεφαρίδα

Μια ιστορία για τις μικρές στιγμές
ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ
1066 προβολές
 

Λευτέρης Κουγιουμουτζής ΑΠΡ 17. 2018
από Λευτέρης Κουγιουμουτζής



Ήταν το πρώτο πράγμα που πρόσεξα επάνω σου εκείνη την ημέρα.

Με το που σήκωσα το βλέμμα μου να σε καλημερίσω. Έστεκες μπρος στο γραφείο και περίμενες να πλησιάσω, ως συνήθως. Αρχίσαμε ψιλή κουβέντα• δηλαδή εσύ μιλούσες κι εγώ κούναγα το κεφάλι μου.
Με μαγνήτισε αυτή σου η πεσμένη βλεφαρίδα, που είχε αράξει στο δεξί σου μάγουλο ψηλά προς το μάτι, σαν βαρκούλα σε γαληνεμένο πέλαγος. 

Σκεφτόμουνα πώς θα γίνει να στο πω, «έχεις κάτι στο δεξί σου μάγουλο», ή μήπως ν’ απλώσω το χέρι μου και να σ’ αγγίξω απροειδοποίητα, να σκύψω επάνω σου και να τη φυσήξω μακριά. Τόσον καιρό σε βλέπω στη δουλειά, δεν έτυχε ποτέ να σε αγγίξω κι ένας Θεός μονάχα ξέρει αν ήθελα και πόσο, και τώρα να που είχα μια αφορμή. Ν’ απλώσω το χέρι μου στο άπιαστο, να γίνει αυτή η βλεφαρίδα το απροσδόκητο πασαπόρτι μου για το ονειρικό. Να, έτσι σηκώνω το χέρι μου ψηλά απ’ τον ώμο, πλησιάζω το πρόσωπό σου, σ’ ακουμπάω ελαφρά και την απομακρύνω, υπονοώντας κι ένα χάδι. Το πιο εύκολο πράμα του κόσμου.
Το πιο ακατόρθωτο πράμα του κόσμου. 

Εσύ μιλούσες κι έλεγες ούτε θυμάμαι τι, κούναγα απλώς το κεφάλι μου να μη φανώ χαζός, σκεπάζανε τα πάντα της βλεφαρίδας σου οι φωνές, «άντε! Τι περιμένεις! Τώρα είναι η ευκαιρία, δε θα ‘χεις άλλη! Δες την που στέκεται και σου μιλάει, θέλει να την αγγίξεις, πιάσε με, σήκωσε το ξερό σου!», με σάστιζε η αυθάδεια κι η αμεσότητά της, μα πού ακούστηκε να μιλάνε οι βλεφαρίδες και να σκεπάζουνε τις φωνές των ανθρώπων, «ναι ναι καλημέρα και σ’ εσένα, θα τα ξαναπούμε αύριο», την αναγνώρισα ετούτη τη φωνή που ψέλλιζε αμήχανα μέσα σ’ αυτή τη φασαρία, σίγουρα ήταν η δικιά μου. 

Μ’ απομακρύνανε τα βήματά μου παραπέρα κι απόμειναν ανέγγιχτοι οι καρποί του παραδείσου, να κρέμονται στη θέση τους, για μια φορά ακόμη. 
Κι έφυγε η στιγμή και χάθηκε, πέταξε για το πάνθεον των χαμένων μικρών στιγμών που αποτελούνε το «εάν» του καθενός από εμάς, να στριμωχτεί κι αυτή σε κάποιο ράφι παρέα με τις πάμπολλες άλλες, περιμένοντας να ξεθαφτεί από τα βάθη του υποσυνείδητου, σε χρόνο ανύποπτο κι αιφνιδιαστικά, για να μας βασανίσει.



Φωτογραφία: Yoanna R /  flickr
Like:
7
Σχόλιο(α)
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ
Η σιωπή του μικρού Θωμά σ’ έναν πολυλογά κόσμο
Η σιωπή του μικρού Θωμά σ’ έναν πολυλογά κόσμο
ΜΑΡ 07. 2017
5483
«Γιατί δεν με αποδέχεστε όπως είμαι και θέλετε να γίνω σαν κι εσάς;»…
Σώζοντας ανθρώπινες ζωές στις ακτές της Λέσβου
Σώζοντας ανθρώπινες ζωές στις ακτές της Λέσβου
ΙΑΝ 21. 2016
1179
Εδώ στον Μόλυβο, νοιώθω πόσο μεγάλη αξία έχει ο άνθρωπος για τον άνθρωπο...
Η πιο χαρούμενη πρώτη μέρα στο σχολείο
Η πιο χαρούμενη πρώτη μέρα στο σχολείο
ΟΚΤ 15. 2016
1233
'' Είχαν φορτώσει στις πλάτες τις σχολικές τσάντες που τους είχαν χαρίσει οι οργανώσεις και φώναζαν συνθήματα: "ΣΧΟ-ΛΕΙ-Ο !!! ΣΧΟ-ΛΕΙ-Ο!!!!!"
Ο ύπνος του μεσημεριού
Ο ύπνος του μεσημεριού
ΑΠΡ 12. 2016
1294
''Πάει, τον χάσαμε και τον μεσημεριανό μας ύπνο, μαζί με άλλες πάμπολλες αλλοτινές μας συνήθειες, ψηφίδες ενός πολιτισμού που τείνει να εκλείψει οριστικά''
ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ
comments powered by Disqus