Μανόλης Αναγνωστάκης – Νίκος Καββαδίας: μια ιστορία δυνατής φιλίας

Δε θα πούμε άλλα τραγούδια σήμερα;
ΙΔΕΕΣ
7178 προβολές
 

Κώστας Αρκουδέας ΙΟΥΛ 11. 2016
από Κώστας Αρκουδέας
 
Αυτοί οι δυο τόσο διαφορετικοί άνθρωποι, ο πανύψηλος, ευθυτενής ακτινολόγος-ποιητής με το παχύ μουστάκι και ο κοντός, φαλακρός μαρκονίστας-αρμενιστής με τα τατουάζ συναντήθηκαν κάποτε στη Θεσσαλονίκη. Βέρος Σαλονικιός ο Αναγνωστάκης, ποιητικά πολιτογραφημένος ο Καββαδίας, καθώς δυο από τα ωραιότερα ποιήματά του αναφέρονται στην πόλη αυτή. Οι φράσεις του Κάτω από φώτα κόκκινα κοιμάται η Σαλονίκη και Της Σαλονίκης της πρέπει μονάχα το καράβι / να μην τολμήσεις να τη δεις ποτέ από τη στεριά έχουν εγγραφεί στην ιστορία της πόλης με ανεξίτηλο μελάνι. Αντίθετα, ο Αναγνωστάκης ανέφερε μόνο μια φορά το όνομά της, στο ποίημα Θεσσαλονίκη, Μέρες του 1969 μ.Χ. από τη συλλογή του Ο στόχος, καθώς απέφευγε να δίνει τοπικό χαρακτήρα στο έργο του. 
 
Κάποιο βράδυ, ο Αναγνωστάκης κάλεσε τον Καββαδία και τους φίλους του σε μια ταβέρνα της Σαλονίκης. Έφαγαν, ήπιαν το κρασάκι τους, κουβέντιασαν για ποίηση και τέχνη. Ο Καββαδίας έκανε καλή παρέα, καθώς ήξερε να διηγείται με ζωντάνια στιγμιότυπα από τα μπάρκα του.  
 
«Λατρεύω τους γλάρους», μου ’πε κάποτε ένα ωραίο κορίτσι. «Περήφανα πουλιά».  
 
«Τι λες, μωρέ. Στεριανά πουλιά είναι, σαν και σένα. Τραβάνε ανοιχτά για να φάνε. Μόλις νιώσουνε καταιγίδα, κουρνιάζουνε στα λιμάνια. Σαν παίζει το δελφίνι στις πλώρες, χιμάνε πολλοί μαζί να του βγάλουνε τα μάτια. Το κομματιάζουνε μετά και το τρώνε. Πουλιά του προλιμένα είναι οι γλάροι».  

Εκτός των άλλων του χαρισμάτων, ο Καββαδίας ήξερε να λέει περίφημα ανέκδοτα, με επίκεντρο συνήθως τον ίδιο. 
- Κάποια φορά, μια κυρία που είχε διαβάσει τα ποιήματά μου, με πλησίασε στο κατάστρωμα ενός πλοίου. Με κοίταξε από πάνω μέχρι κάτω, δεν πρέπει να της καλοφάνηκα. 
- Έναν ποιητή Καββαδία, ασυρματιστή, ξέρετε αν δουλεύει εδώ;
- Δουλεύει, πως…
- Και πού μπορώ να τον βρω;
- Ξέρω γω; Ρωτήστε και θα σας πούνε.
- Μα ρώτησα κάποιον και μου έδειξε εσάς. Τον έχετε τίποτα αυτόν τον Καββαδία;
- Ναι, χεσμένο”
 
Η ατμόσφαιρα είχε ζεσταθεί, όταν ο Αναγνωστάκης πήρε την κιθάρα του και άρχισε να παίζει. Τα τραγούδια – τι έκπληξη! – ήταν ποιήματα του Καββαδία, Σταυρός του Νότου και Cambay’s Water, με τη διαφορά πως ο Αναγνωστάκης τα έπαιζε πάνω σε ρεμπέτικους σκοπούς. Έπαιρνε τους στίχους από το πρώτο Έβραζε το κύμα του γαρμπή / Ήμαστε κι οι δυο σκυφτοί στο χάρτη / γύρισες και μου πες πως το Μάρτη σ’ άλλους παραλλήλους θα ’χεις μπει, και τους ταίριαζε πάνω σε τραγούδια του Τσιτσάνη, Τι σε μέλλει εσένα κι αν θρηνώ / το κορμί μου εγώ κι αν το πουλώ. 
 
Ο Καββαδίας, που νόμισε ότι ο Αναγνωστάκης ενέπαιζε την τέχνη του, κατέβασε τα μούτρα του, ψέλλισε κάτι για εγωισμό και ασέβεια των νέων, και στο τέλος του είπε: 
«Η ειρωνεία είναι το όπλο των αδυνάτων». 
 
Δεν ήταν όμως άνθρωπος που κράταγε κακία. Την επόμενη φορά που βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη, φρόντισε να συναντήσει τον Αναγνωστάκη και την παρέα του σε μια ταβέρνα. Αυτή τη φορά ο Αναγνωστάκης ήταν πιο μαζεμένος. Ούτε κιθάρα έπαιζε ούτε και τραγουδούσε. Μέχρι που, κάποια στιγμή, ο Καββαδίας δε συγκρατήθηκε και του είπε: 
«Δε θα πούμε άλλα τραγούδια σήμερα;» 
 
(απόσπασμα από «Το χαμένο Νόμπελ» ) 
 
Like:
11
Σχόλιο(α)
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΙΔΕΕΣ
Ο γητευτής των αδέσποτων της Ιεράπετρας
Ο γητευτής των αδέσποτων της Ιεράπετρας
ΝΟΕ 11. 2016
4335
"Tο όνειρο μου είναι μια μέρα να μην υπάρχει κανένα ζώο δεμένο σε βαρέλι, κανένα ζώο που να υποφέρει''
O φαροφύλακας και μια τραγική ιστορία αγάπης
O φαροφύλακας και μια τραγική ιστορία αγάπης
ΜΑΙ 31. 2016
16532
Η αγάπη και ο έρωτας των δυο ερημιτών έσβησαν για πάντα και χάθηκαν μέσα σ’ ένα βράχο σκαμμένο από ανθρώπινο χέρι
Το μεσαιωνικό χωριο της μεστής σκέψης
Το μεσαιωνικό χωριο της μεστής σκέψης
ΝΟΕ 15. 2017
1565
Μια ιστορία για την δύναμη της θέλησης
Καθρέφτης της ενοχής
Καθρέφτης της ενοχής
ΜΑΡ 28. 2019
946
Κι όλα αυτά γραμμένα, με δάκρυα απ’ το ένοχο παιδί σου.
ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ
comments powered by Disqus