Όνειρα ζωής σε μισή γυάρδα

Μπορεί να ζήσει κάποιος σε μισή γυάρδα;
ΚΟΣΜΟΣ
1502 προβολές
 

Συντακτική Ομάδα ΜΑΡ 04. 2017
από Συντακτική Ομάδα
 

 

«Μπορεί φτάνει να κάνει υπομονή κι να έχει έναν στόχο»

λέει ο αρχιτέκτονας από την Μυτιλήνη, Παναγιώτης Βεκρής που δημιούργησε ένα 20λεπτο ντοκιμαντέρ «Μισή Γυάρδα» στο πλαίσιο του διεθνούς προγράμματος «Home - New Home.

Το ντοκιμαντέρ «Μισή Γυάρδα» εστιάζει στην καθημερινότητα μιας ομάδας εφτά Αιγύπτιων ψαράδων, οι οποίοι εργάζονται και διαμένουν σε ένα αλιευτικό σκάφος για 9 μήνες τον χρόνο, όπως χιλιάδες άλλοι ομοεθνείς τους ανά την Ελλάδα.

Από το 1981, η διακρατική συμφωνία Ελλάδας - Αιγύπτου δίνει τη δυνατότητα σε χιλιάδες Αιγύπτιους κάθε χρόνο να εργαστούν ως εποχιακοί εργάτες στα ελληνικά αλιευτικά σκάφη. Αυτοί ουσιαστικά αποτελούν και την καρδιά της ελληνικής αλιείας. Το σκάφος είναι το προσωρινό τους «σπίτι» κι εκεί αναπτύσσουν όλες τους τις δραστηριότητες. Σκηνές ψαρέματος αλλά και πρακτικών καθημερινής διαβίωσης στο καΐκι, ρίχνουν φως σε άγνωστες πτυχές της ζωής των ανδρών μέσα στη θάλασσα, μακριά από τις οικογένειές τους, δίπλα στα βιαστικά βλέμματα των περαστικών, τα φώτα και τη ζωή γύρω από το σκάφος.
 
«Πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ παρατήρησης με έντονα στοιχεία κοινωνικής ανθρωπολογίας. Όλα ξεκίνησαν όταν σε μια παρέα που βρέθηκα ένα βράδυ, αναφέρθηκε ότι στο λιμάνι του Μόλυβου υπάρχει ένα μικρό ψαροκάικο όπου ζούνε επτά Αιγύπτιοι ψαράδες και τρεις Έλληνες. Τότε μου γεννήθηκε η ιδέα να πάω να διαπιστώσω πώς γίνεται κάτι τέτοιο. Πώς μπορούν τόσοι άνθρωποι να συμβιώνουν σε έναν τόσο μικρό χώρο. Πήγα λοιπόν και πέρασα μαζί τους 2 ολόκληρες ημέρες, είδα από κοντά πώς ένα καΐκι μπορεί να γίνει σπίτι για τόσους ανθρώπους» αφηγείται ο Μυτιληνιός ερασιτέχνης κινηματογραφιστής.

«Στην αρχή ήταν επιφυλακτικοί. Πρόκειται για Αιγύπτιους ψαράδες που έρχονται για κάποιους μήνες ή και χρόνια στην Ελλάδα, μένουν και εργάζονται εδώ και τα λεφτά που παίρνουν τα στέλνουν στις οικογένειές τους. Αυτό που έκανα ήταν να είμαι ένας απλός παρατηρητής, προσπαθούσα να μην καταλάβουν καν την παρουσία μου. Τους έβλεπα που έπλεναν τα ρούχα τους, που προσεύχονταν, που έτρωγαν, αλλά αυτό που τους έλειπε, όπως είναι αναμενόμενο, ήταν ο προσωπικός χώρος. Ωστόσο, ούτε μια φορά δεν τους
άκουσα να παραπονιούνται. Έκαναν υπομονή, ήταν σιωπηλοί, αλλά χαμογελαστοί και με μια στωικότητα που θα την ζηλεύαμε κι εμείς».

«Όλη την ημέρα τους την περνούσαν μέσα στο καΐκι, από νωρίς στις 5 το πρωί πήγαιναν για την ψαριά κι όταν γυρνούσαν κι ερχόταν η ώρα της ξεκούρασης δεν έβγαιναν έξω για να μην ξοδέψουν καθόλου χρήματα. Για να έχουν να στείλουν στην οικογένειά τους. Το ντοκιμαντέρ το ξεκίνησα από περιέργεια αλλά στο τέλος μου έμαθε να είμαι ικανοποιημένος με όσα έχω και να χαίρομαι με αυτά».

 

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
Οι φωτογραφίες έχουν παραχωρηθεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ από τον κινηματογραφιστή,Παναγιώτη Βεκρή
Like:
3
Σχόλιο(α)
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΚΟΣΜΟΣ
Opinion Leaders
Opinion Leaders
ΦΕΒ 18. 2018
368
Τι είναι και τι εκφράζουν;
Αναζητώντας την Ευρώπη
Αναζητώντας την Ευρώπη
ΝΟΕ 13. 2016
933
Ένα διήγημα της Ιωάννας Μπουραζοπούλου
Οι Ελληνίδες «φαμπρικούδες»
Οι Ελληνίδες «φαμπρικούδες»
ΔΕΚ 10. 2017
915
Από τότε που δούλευε στο εργοστάσιο, ούτε στην αυλή δεν προλάβαινε να καθίσει, ούτε μια κουβέντα ν’ αλλάξει με τις γειτόνισσές της. Έφευγε νύχτα ακόμα.
Η ιστορία του τζιν
Η ιστορία του τζιν
ΙΟΥΝ 06. 2017
1256
Μια ιστορία τόσο παλιά, όσο κι αυτή της ίδιας της Αμερικής
ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ
comments powered by Disqus